Benim Hikayem
Başörtülü olmak yada olmamak işte bütün mesele burada. Herkes başörtümle ilgilenirken hiç kimse benim nasıl olduğumla ilgilenmiyor, hangi şartlarda eğitimimi sürdürdüğü bilmiyor, mezun olduktan sonra işe girip giremeyeceğimi bilmiyor.
Başörtüsü sancısı ünversite kapısında başlıyor, memuriyet kapısına kadar devam ediyor; ancak emekli olmayı başarabilenlerle başörtüsü sorunu son buluyor.
Başörtülü arkadaşlarımız üniversitede ikna odalarına alınıyor ve başlarındaki örtüyü çıkartmaları konusunda ikna edilmeye çalışılıyor.
Ben başımı örtmeye ikna olmuşsam, açmaya ikna olmam. Keşke bunu anlayabilselerdi.
Başörtüsü yerine bulunan geçici çözümle ( peruk ) mezun olmaya başarabilen arkadaşlarımızı bir engel daha bekliyor: Mezunyet törenlerine katılma engeli. Üniversitede birinci dahi olsanız siz "ikinci sınıf" vatandaşı muamelesi görüyorsunuz. "İkinci sınıf" vatandaşların da mezuniyet törenlerine katılmak gibi hakları yok!?
En nihayetinde zor kavuşulan diploma ile iş arayışlarına giren bir başörtülü üniversite mezunu arkadaşımıza, başvurduğu her iş kapası yüzüne kapanmakta. Bazı "anlayışlı" aileler kızlarına "iş kapısında aç ne olacak" telkinleri vermekte, konu-komşu ve akrabalar ise uydurma fetva peşinde...
Kimse gerçeği görmek istemiyor,kimse bir bayanın şartlar uygun değilse çalışmak zorunda olmadığını görmek ve bilmek istemiyor.
İş verenler benim başımın üzerindeki ile ilgilenirken, benim başörtümün içindekilerle ilgilenmiyorlar. Oysaki o kadar güzel projelerim var ki...
Bir zamanlar öğretmendim,koşarak okuluma giderdim.Mavi önlüklü meleklerime ne kadar da çok şey öğretecektim. Ama meleklerimin yanında kalmama fazla izin vermediler. Ben onların gözünde bir "şeytandım" ve "şeytanların" meleklerin yanında işi yok.
Meleklerimden ayrıldım şimdi gerçekten (öğretmen olarak) İŞİM YOK
Herkezin farklı bir hikayesi var. Sizden başınıdan geçen başörtüsü hikayeleriniz okumak isterim. Benimle hikayelerinizi paylaşır mısınız? Belki bu hikayeleri bir kitapta toparız.
Yardımlarınızı bekliyorum....
Öğrencisiz-Öğretmen